Medical Law Journal

fa بازپژوهی تعهد به اطلاع‌رسانی در قراردادهای درمان Reassessment of the Duty of Disclosure in Medical Treatment Contracts پژوهشي Original Article <div style="text-align: justify;">زمینه و هدف: تعهد به اطلاع‌رسانی در قراردادهای درمان از مسائل مناقشه‌برانگیز حقوق پزشکی است، به ‌ویژه از آن جهت که این تعهد عمدتاً در مرحله پیش‌قراردادی مطرح می‌شود و قانون‌گذار ایران نیز نصّ صریحی درباره مبنای حقوقی و ضمانت اجرای آن ارائه نکرده است. ابهام در شناسایی این تعهد، امکان جبران خسارات ناشی از عدم ارائه اطلاعات از سوی پزشک یا بیمار را با تردید مواجه ساخته است. هدف پژوهش حاضر تبیین مبنای حقوقی تعهد به اطلاع‌رسانی و تعیین جایگاه آن در قراردادهای درمان است. روش: پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای، اسناد قانونی و رویه‌های حقوقی انجام شده است. ملاحظات اخلاقی: در پژوهش حاضر جنبه‌های اخلاقی مطالعه کتابخانه‌ای شامل اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که رابطه پزشک و بیمار ماهیتی قراردادی دارد و بر اساس نظریه مقتضای عمومی عقود، تمامی قراردادها متضمن تعهد به تعامل هستند. تعهد به اطلاع‌رسانی به عنوان یکی از مصادیق اساسی این تعامل، بدون توجه به معین یا نامعین‌بودن عقد، در قراردادهای درمان جریان دارد و تعهدی طرفینی محسوب می‌شود. پزشک مکلف است اطلاعات مؤثر درتصمیم‌گیری آگاهانه بیمار را ارائه نماید و در مقابل، بیمار نیز موظف به اعلام اطلاعات مرتبط با وضعیت بیماری خود در حد متعارف است. نتیجه‌گیری: بر مبنای تعهد به تعامل، تخلف پزشک از تعهد به اطلاع‌رسانی موجب تحقق مسئولیت قراردادی و ضمان عقدی است و تقصیر وی مفروض تلقی می‌شود، در حالی که عدم ایفای این تعهد از سوی بیمار می‌تواند مانع مطالبه خسارت گردد. بنابراین تعهد به اطلاع‌رسانی در قراردادهای درمان باید به عنوان یک تعهد قراردادی الزام‌آور مورد شناسایی قرار گیرد.  </div> <div style="text-align: justify;">Background and Aim: The duty to provide information in medical treatment contracts constitutes one of the most controversial issues in medical law, particularly because this duty is primarily raised at the pre-contractual stage and Iranian legislation has not explicitly determined its legal basis or enforcement mechanisms. Ambiguity in identifying the nature of this duty has cast doubt on the possibility of compensating damages arising from the failure of physicians or patients to disclose relevant information. The present study aims to clarify the legal basis of the duty to inform and to determine its position within medical treatment contracts. Method: This study was conducted using a descriptive-analytical method based on library research, including the analysis of legal texts, statutory provisions and legal doctrines. Ethical Considerations: All ethical principles applicable to library-based research, including originality of sources, academic honesty and scientific integrity, were fully observed. Results: The findings indicate that the physician-patient relationship has a contractual nature and that, according to the theory of the general implications of contracts, all contracts inherently entail a duty of interaction. The duty to inform, as one of the fundamental manifestations of such interaction, applies to medical treatment contracts irrespective of whether the contract is classified as nominate or innominate and constitutes a reciprocal obligation. Accordingly, physicians are required to provide information essential for the patient’s informed decision-making, while patients are likewise obliged to disclose relevant information regarding their medical condition within reasonable limits. Conclusion: Based on the duty of interaction, a physician’s breach of the duty to inform gives rise to contractual liability and contractual guarantee, with fault being presumed. Conversely, a patient’s failure to fulfill this duty may preclude a claim for damages. Therefore, the duty to inform in medical treatment contracts should be recognized as a binding contractual obligation.</div> تعهد به اطلاع‌رسانی, قرارداد درمان, مقتضای عمومی عقود, تعامل قراردادی, مسئولیت قراردادی پزشک Duty to Inform, Medical Treatment Contract, General Implications of Contracts, Contractual Interaction, Physician’s Contractual Liability 212 225 http://ijmedicallaw.ir/browse.php?a_code=A-10-2454-2&slc_lang=fa&sid=1 Abbas Karimi عباس کریمی 100319475328460015549 100319475328460015549 No Department of Private Law, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran, Tehran, Iran. گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Mohsen Mahdian محسن مهدیان Mohsen.mahdian@ut.ac.ir 100319475328460015550 0009-0000-9840-9055 Yes Department of Private Law, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran, Tehran, Iran. گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.