جلد 15 - ویژه نامه نوآوری حقوقی                   جلد 15 - ویژه نامه نوآوری حقوقی صفحات 1065-1043 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- واحد تربت حیدریه، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت حیدریه، ایران،
2- گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تربت حیدریه، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت حیدریه، ایران
3- گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تربت حیدریه، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت حیدریه، ایران،
چکیده:  
زمینه و هدف: موضوع انتقال طلب با گسترس مراودات حوزه تجارت بین ­الملل و ضرورت افزایش سرعت مبادلات از اهمیت بسزایی برخوردار است. از طرفی، در حوزه قراردادها که بیشترین کاربرد را در عرصه روابط و تجارت بین ­المللی دارد، تعارض­ ها و اختلاف­ نظرها در مقایسه با سایر شعب حقوقی کمتر است. یکی از موضوعات مهم در این زمینه انتقال طلب می­باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی میزان انطباق مفهوم انتقال طلب در نظام حقوقی ایران با مفهوم مزبور در چهارچوب اصول قراردادهای اروپایی می ­باشد.
مواد و روش‌ها: این تحقیق از نوع نظری بوده ‌روش تحقیق به صورت توصیفی تحلیلی می ‏باشد و روش جمع‏ آوری اطلاعات بصورت کتابخانه‏ ای است و با مراجعه به اسناد، کتب و مقالات صورت گرفته است.
یافته‌ها: یافته­ های پژوهش حاضر نشان می­ دهد که، خلاء مقررات در نظام حقوقی ایران در ارتباط با انتقال طلب، به شدت احساس می ­شود. از طرفی، اصول قراردادهای اروپایی، با توسل به سازوکار حقوق نرم (حقوق غیرالزام­آور) چهارچوبی را در ارتباط با انتقال طلب ارائه داده است.
ملاحظات اخلاقی: در تمام مراحل نگارش پژوهش حاضر، ضمن رعایت اصالت متون، صداقت و امانت­داری رعایت شده است.
نتیجه‌گیری: چهارچوب اصول قراردادهای اروپا در ارتباط با انتقال طلب، اولاً دارای انعطاف نسبی می ­باشد و این انعطاف به نحوی است که نظام­ های حقوقی کامن­لا و رومی-ژرمنی قابل هضم و پذیرش می ­باشد؛ ثانیاً چهارچوب ارائه شده در اصول قراردادهای اروپایی در تعارض یا حتی تزاحم با اصول و قواعد فقه امامیه به عنوان مبنای اصلی نظام حقوقی ایران قرار ندارد و قانون­گذار ایرانی می­تواند از چهارچوب مزبور برای اصلاح و متناسب­ سازی نظام حقوق داخلی با نیازهای حوزه­ ی قراردادها و تعهدات استفاده نماید.
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1400/5/12 | پذیرش: 1400/9/1

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.