جلد 16 - ویژهنامه تحولات حقوقی
جلد 16 - ویژهنامه تحولات حقوقی صفحات 428-413 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- گروه حقوق، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران.،
2- گروه فقه و حقوق، دانشکده الهیات، دانشگاه عدالت، تهران، ایران.
2- گروه فقه و حقوق، دانشکده الهیات، دانشگاه عدالت، تهران، ایران.
چکیده:
زمینه و هدف: بیمهگر با توجه به اطلاعاتی که از سوی بیمهگذار دریافت میکند، ریسک قراردادی را میسنجد و در خصوص انعقاد یا عدم انعقاد قرارداد و یا کیفیت شروط قراردادی تصمیمگیری مینماید. مجموع این موارد ارائه اطلاعات را به صورت یک تعهد جداگانه در حوزه حقوق بیمه قرار داده است. این مقاله سعی دارد ارکان این تعهد را در دو قانون بیمه سالهای 2012 و 2015 انگلستان مورد بررسی قرار دهد.
روش: مقاله توصیفی ـ تحلیلی بوده و از روش کتابخانهای استفاده شده است.
ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.
یافتهها: انگلستان دارای مجموعهای غنی و پرسابقه در زمینه حقوق بیمه است. یکی از جدیدترین قانونگذاریها مربوط به سالهای 2012 و 2015 میباشد که به ترتیب در دو گروه قراردادهای بیمه مصرفکننده و غیر مصرفکننده نوآوریهایی را ایجاد نمود. نقطه مرکزی این قوانین تعهد اطلاعرسانی در مرحله پیشقرارداد میباشد که نشاندهنده دغدغه قانونگذار در زمینه پوشش اطلاعات لازم قبل از انعقاد قرارداد است.
نتیجهگیری: قانون بیمه 2012، مسئولیت ارائه اطلاعات بیمهگذار را صرفاً محدود به مواردی میداند که پرسشهای لازم از سوی بیمهگر مطرح شده باشد، لذا در سایر موارد، ارائه اطلاعات از سوی بیمهگذار، حالتی داوطلبانه مییابد. در مقابل قانون بیمه 2015، با حذف ارائه داوطلبانه، ابتدائاً مسئولیت ارائه اطلاعات را بر عهده بیمهگذار قرار داده و در مرحله بعد برای تعدیل این وظیفه، حدود و ثغور خاصی بر آن میافزاید.
روش: مقاله توصیفی ـ تحلیلی بوده و از روش کتابخانهای استفاده شده است.
ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.
یافتهها: انگلستان دارای مجموعهای غنی و پرسابقه در زمینه حقوق بیمه است. یکی از جدیدترین قانونگذاریها مربوط به سالهای 2012 و 2015 میباشد که به ترتیب در دو گروه قراردادهای بیمه مصرفکننده و غیر مصرفکننده نوآوریهایی را ایجاد نمود. نقطه مرکزی این قوانین تعهد اطلاعرسانی در مرحله پیشقرارداد میباشد که نشاندهنده دغدغه قانونگذار در زمینه پوشش اطلاعات لازم قبل از انعقاد قرارداد است.
نتیجهگیری: قانون بیمه 2012، مسئولیت ارائه اطلاعات بیمهگذار را صرفاً محدود به مواردی میداند که پرسشهای لازم از سوی بیمهگر مطرح شده باشد، لذا در سایر موارد، ارائه اطلاعات از سوی بیمهگذار، حالتی داوطلبانه مییابد. در مقابل قانون بیمه 2015، با حذف ارائه داوطلبانه، ابتدائاً مسئولیت ارائه اطلاعات را بر عهده بیمهگذار قرار داده و در مرحله بعد برای تعدیل این وظیفه، حدود و ثغور خاصی بر آن میافزاید.
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1401/12/1 | پذیرش: 1402/5/15
دریافت: 1401/12/1 | پذیرش: 1402/5/15
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |