دوره 18، شماره 59 - ( 1-1403 )
جلد 18 شماره 59 صفحات 747-736 |
برگشت به فهرست نسخه ها
سارا رمضانی*1 
، نصرالله جعفری2
، نصرالله جعفری2
1- گروه حقوق، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه میبد، میبد، ایران.
2- گروه حقوق، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه میبد، میبد، ایران.،
2- گروه حقوق، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه میبد، میبد، ایران.،
چکیده:
زمینه و هدف: این مطالعه با رویکرد بررسی تطبیقی و شناخت قوانین مشارکت و مسئولیت بیماران در درمان و کنترل بیماری‌های مسری در حقوق ایران و کشورهای انگلیس و ایالات متحده آمریکا صورت گرفته است.
روش: این پژوهش، یک مطالعه مروری است و جمع‌آوری اطلاعات، با مراجعه به منابع معتبر، کتب و مقالات استنادشده، صورت گرفته است.
ملاحظات اخلاقی: در انجام این مطالعه تمام موازین اخلاقی رعایت شده است.
یافته‌ها: ارعاب یا اجبار بیماران، به رعایت الزاماتی با هدف کنترل بیماری‌ها یا جلوگیری از شیوع آن‌ها، از سوی سیستم درمانی، به ویژه در شرایط اضطراری همچون شیوع بیماری‌های همه‌گیر، چالش‌های قانونی بزرگی را فراهم آورده است. در این موارد، علاوه بر قوانین یکپارچه جهانی، هر کشور، دستورالعمل‌های مدونی نیز متناسب با شرایط فرهنگی و بومی خود تحت نظارت سازمان بهداشت جهانی تنظیم می‌‌نماید. تلاش‌های قانونی در این زمینه بر نقش بیمارستان‌ها، پرستاران و پزشکان و نیز مسئولیت‌های کیفری و مدنی آن‌ها متمرکز است.
نتیجه‌گیری: در ایران، در مقایسه با کشورهای پیشرو در قوانین مربوط به سلامت عمومی، کمبودهای قانونی چشم‌گیری در مواردی چون الزامات در درمان بیماری‌های واگیر، دستورالعمل‌ها در نحوه برخورد با امتناع بیماران یا سرپرستان آن‌ها در درمان و یا شرایط قرنطینه در بیماری‌های واگیردار وجود دارد، در حالی که کشورهایی چون انگلستان و ایالات متحده دارای قوانین وضع‌شده متعددی در این زمینه می‌باشند.
روش: این پژوهش، یک مطالعه مروری است و جمع‌آوری اطلاعات، با مراجعه به منابع معتبر، کتب و مقالات استنادشده، صورت گرفته است.
ملاحظات اخلاقی: در انجام این مطالعه تمام موازین اخلاقی رعایت شده است.
یافته‌ها: ارعاب یا اجبار بیماران، به رعایت الزاماتی با هدف کنترل بیماری‌ها یا جلوگیری از شیوع آن‌ها، از سوی سیستم درمانی، به ویژه در شرایط اضطراری همچون شیوع بیماری‌های همه‌گیر، چالش‌های قانونی بزرگی را فراهم آورده است. در این موارد، علاوه بر قوانین یکپارچه جهانی، هر کشور، دستورالعمل‌های مدونی نیز متناسب با شرایط فرهنگی و بومی خود تحت نظارت سازمان بهداشت جهانی تنظیم می‌‌نماید. تلاش‌های قانونی در این زمینه بر نقش بیمارستان‌ها، پرستاران و پزشکان و نیز مسئولیت‌های کیفری و مدنی آن‌ها متمرکز است.
نتیجه‌گیری: در ایران، در مقایسه با کشورهای پیشرو در قوانین مربوط به سلامت عمومی، کمبودهای قانونی چشم‌گیری در مواردی چون الزامات در درمان بیماری‌های واگیر، دستورالعمل‌ها در نحوه برخورد با امتناع بیماران یا سرپرستان آن‌ها در درمان و یا شرایط قرنطینه در بیماری‌های واگیردار وجود دارد، در حالی که کشورهایی چون انگلستان و ایالات متحده دارای قوانین وضع‌شده متعددی در این زمینه می‌باشند.
نوع مطالعه: مروری |
دریافت: 1402/3/1 | پذیرش: 1402/9/12
دریافت: 1402/3/1 | پذیرش: 1402/9/12
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |