دوره 20، شماره 61 - ( 1-1405 )
جلد 20 شماره 61 صفحات 346-331 |
برگشت به فهرست نسخه ها
گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
چکیده:
زمینه و هدف: از دیرباز یکی از تکالیف پزشک در مقابل بیمار تکلیف به رازداری بوده است. زمانی که شخصی جهت یک اقدام درمانی به پزشک مراجعه میکند کمترین حقی که میتوان برای وی قائل شد اطمینان خاطر از حفظ اسرار میباشد. ارتباط پزشک و بیمار همواره بیش از آنکه یک رابطه اقتصادی انگاشته شود، یک مفهوم اخلاقی بوده است. با این وجود به واسطه تغییر ارزشهای اخلاقی حاکم بر اجتماع و همچنین پیشرفتهای علم پزشکی، حمایت از بیماران در جهت حفظ اسرار درمانی ضروری مینماید. برای آنکه بتوان شخص متخلف از انجام تکلیف رازداری را مجازات کرد، میبایست مبنایی برای آن پی افکند.
روش: پژوهش حاضر با بهرهگیری از منابع فقهی و حقوقی با تکیه بر روش توصیفی ـ تحلیلی و ابزار گردآوری کتابخانهای نگارش یافته است.
ملاحظات اخلاقی: در پژوهش حاضر، جنبههای اخلاقی مطالعه کتابخانهای شامل اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.
یافتهها: یافتههای تحقیق ضمن بررسی دقیق مبانی و منابع تعهد به رازداری نشان میدهد که تعهد به رازداری نه صرفاً یک التزام اخلاقی، بلکه یک تعهد قراردادی است که در تمامی اقدامات درمانی وجود داشته و تخلف از آن علاوه بر مسئولیت کیفری و انتظامی برای پزشک مسئولیت مدنی نیز در پی دارد.
نتیجهگیری: با عنایت به ماهیت رازداری در اقدامات درمانی و از طریق تطبیق وظیفهای که پزشک در این زمینه دارد با تعامل در مقتضای عمومی عقود، احراز شد که رازداری به عنوان یک شرط مبنایی در هر قرارداد درمان وجود دارد. بنابراین در صورت نقض این تعهد از سوی پزشک نیازی به تطبیق این عمل با عناوین مسئولیت قهری نیست و بیمار میتواند خسارت خود را بر مبنای تخلف از تعهد قراردادی مطالبه کند.
روش: پژوهش حاضر با بهرهگیری از منابع فقهی و حقوقی با تکیه بر روش توصیفی ـ تحلیلی و ابزار گردآوری کتابخانهای نگارش یافته است.
ملاحظات اخلاقی: در پژوهش حاضر، جنبههای اخلاقی مطالعه کتابخانهای شامل اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.
یافتهها: یافتههای تحقیق ضمن بررسی دقیق مبانی و منابع تعهد به رازداری نشان میدهد که تعهد به رازداری نه صرفاً یک التزام اخلاقی، بلکه یک تعهد قراردادی است که در تمامی اقدامات درمانی وجود داشته و تخلف از آن علاوه بر مسئولیت کیفری و انتظامی برای پزشک مسئولیت مدنی نیز در پی دارد.
نتیجهگیری: با عنایت به ماهیت رازداری در اقدامات درمانی و از طریق تطبیق وظیفهای که پزشک در این زمینه دارد با تعامل در مقتضای عمومی عقود، احراز شد که رازداری به عنوان یک شرط مبنایی در هر قرارداد درمان وجود دارد. بنابراین در صورت نقض این تعهد از سوی پزشک نیازی به تطبیق این عمل با عناوین مسئولیت قهری نیست و بیمار میتواند خسارت خود را بر مبنای تخلف از تعهد قراردادی مطالبه کند.
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1404/6/15 | پذیرش: 1404/11/27
دریافت: 1404/6/15 | پذیرش: 1404/11/27
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |