دوره 11، شماره 43 - ( زمستان 1396 )                   جلد 11 شماره 43 صفحات 23-46 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشکده حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران. (نویسنده مسؤول)
3- رییس مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
چکیده:  
توسعه زیست‌فناوری (بیوتکنولوژی) در دهه‌های اخیر و قابلیت‌های گسترده آن در عرصه‌های مختلف بهداشت و درمان، علوم کشاورزی، دامپروری، محیط زیست، صنعت و معدن، نظامی و... توجه دانشمندان و دولتمردان کشورهای مختلف را به این موضوع مهم جلب نموده است. این فناوری با وجود فوایدی که از آن برخوردار است، در صورت استفاده نا به جا می‌تواند موجب ایجاد آسیب‌های خطرناکی در موجودات زنده شده و سلامت انسانی را مورد مخاطره قرار دهد و همین امر، لزوم حمایت کیفری از این پدیده نوظهور را مضاعف نموده است. در نظام حقوقی ایران از قوانین مرتبط با حوزه زیست‌فناوری می‌توان قوانینی مثل قانون ایمنی زیستی، قانون ثبت ارقام گیاهی و گواهی و کنترل بذر و نهال را نام برد که در هر یک از این قوانین و در راستای حفظ شهروندان از گزند آسیب‌ها و مخاطرات احتمالی ناشی از زیست‌فناوری، برخی از حوزه‌های آن مورد حمایت کیفری قرار گرفته و قانونگذار، مرتکبین این گونه جرائم را قابل تعقیب کیفری و مجازات دانسته است. در قانون ایمنی زیستی مصوب 1388 که سیاست جنایی مستتر در این قانون در این مقاله مورد بحث و بررسی قرار گرفته است، جنبه‌های حقوقی زیست‌فناوری به خوبی تبیین نگردیده و از نظر حمایت کیفری هم قانونگذار صرفاً در ماده 6 این قانون به صورت کلی و با یک حکم واحد، اقدام به جرم‌انگاری برخی از افعال یا ترک افعال مقرر در سایر مواد این قانون نموده است. در حالت کلی با تدقیق در این قانون، چند عنوان مجرمانه احصا می‌گردد که نگارندگان این تحقیق، ضمن تبیین این جرائم و مجازات‌های مقرر در قانون مصوب، درصدد تشریح سیاست جنایی تقنینی ایران در خصوص موضوع مورد مطالعه و ترقیم ایرادات و اشکالات موجود و ارائه پیشنهادات لازم هستند.
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: ۱۳۹۵/۱۱/۲۸ | پذیرش: ۱۳۹۶/۹/۱