Medical Law Journal

fa شبیه‌سازی انسان؛ چالشی نو فراروی اخلاق و حقوق بشر Le Clonage un novelle question en face de L'éthique et le droit de L'Homme <p>ما از اصطلاح «شبیه‌سازی انسانی» دو نوع کاربرد را درک می‌کنیم: شبیه‌سازی مولد و شبیه‌سازی غیر مولد. اولی که هدفش تولید مثل و تکثیر می‌باشد، عبارت است از انتقال هسته یک سلول به درون یک اوسیت خارج شده توسط عمل جراحی به منظور به‌دست آوردن یک جنین انسانی که از نظر ژنتیکی همانند دهنده این سلول است. در این‌جا، جنین پرورش‌یافته با هدف بارداری درون رحم کاشته می‌شود. خبر شبیه‌سازی مولد ـ که توسط آنتی نوری اعلام شد و برخی او را «دیوانه شبیه‌سازی» نامیده‌اند ـ از حوزه تولید مثل غیر جنسی بر می‌آید که اساساً با تولید مثل طبیعی انسانی متمایز است. دومی نیز بر تکنولوژی انتقال هسته سلولی تکیه دارد، ولی هدفش از نظر درمانی، باز آفرینی یک بافت یا یک عضو می‌باشد. وجه تمایز اساسی میان این دو نوع شبیه‌سازی به هدف دنبال کننده آن متکی است. این دو نوع شبیه‌سازی، مخصوصاً شبیه‌سازی مولد، یک مفهوم تحولی دارند، به این دلیل که از نظر پیشرفت علوم زندگی بی‌سابقه هستند. هیچ کس دیگر جرأت ندارد که این داستان را با قصه‌ای همچون «هزار و یک شب» یکی بداند. بر عکس، انسان شبیه‌سازی شده اگرچه تاکنون متولد نشده باشد در مدت زمانی کوتاه متولد خواهد شد و به‌زودی تولدش یک واقعیت خواهد بود. در حال حاضر هم جامعه بین‌المللی و هم دولت‌های ملی متفقاً با شبیه‌سازی مولد مخالفت کرده‌اند. در برابر پیشنهاد فرانسه و آلمان، سازمان ملل متحد راه حلی را در مورد نگارش یک توافق نامه بین‌المللی که در برگیرنده منع شبیه‌سازی مولد می‌باشد تصویب نموده است. بیانیه جهانی ژنوم انسانی و حقوق بشر سازمان یونسکو، مصوب نوامبر 1997 م.، بدون هیچ ابهامی، اعمالی را که موجب تعرض به شأن و کرامت انسانی شود از نظر کاربرد زیست‌شناسی و زیست پزشکی، ممنوع کرده است و بر اساس مصوبه 12 ژانویه 1998 م.، شورای اروپا نیز خلق یک موجود انسانی که از نظر ژنتیکی مشابه با یک موجود انسانی دیگر باشد، خواه زنده یا مرده، ممنوع است بنابراین با لحاظ معیارهای سخت حقوق بشر و موازین بین‌المللی اخلاق زیستی این سؤال مطرح می‌شود که آیا شبیه‌سازی تولید مثل مصنوعی انسان دارای مشروعیت قانونی است یا باید بر ممنوعیت آن پای فشرد.</p> <p>On entend par le terme «clonage humain» deux types de pratiques: le clonage reproductif et le clonage non – reproductif. Le premier, dont la fin est la reproduction, consiste a transférer le noyau d’une cellule dans un ovocyte énuclée afin d’obtenir un embryon humain génétiquement identique au donneur. Ici, l’embryon cultive in vitro est transplante dans un utérus a des fins de gestation. Le clonage reproductif relève donc du champ de la reproduction asexuée, qui diffère fondamentalement de la reproduction humaine naturelle. Le second repose lui aussi sur la technologie du transfert de noyau cellulaire, mais son but, d’ordre thérapeutique, est de reproduire un tissu ou un organe. La distinction essentielle entre ces deux types de clonage repose donc sur la finalité Poursuivante. Ces deux types de clonage, en particulier le clonage reproductif, ont une signification révolutionnaire car sans précédent en termes de progrès des sciences de la vie. Personne n’ose plus assimiler cette histoire a celle d’un conte comme «Les mille et une nuits». Bien au contraire, clone verra le jour dans de brefs délais et sa naissance sera bientôt une réalité. Jusqu’a présent, tant la communauté internationale que les gouvernements nationaux s’opposent unanimement au clonage reproductif. Face a la proposition faite conjointement par la France et l’Allemagne, l’ONU a déjà adopte une résolution concernant la rédaction d’une convention internationale portant interdiction du clonage reproductif. La Déclaration universelle sur le Génome Humain et les Droits de l’homme de l’UNESCO, adoptée en novembre 1997, a prévu sans équivoque l’interdiction des pratiques portant atteinte à la dignité humaine, comme le clonage reproductif.</p> شبیه‌سازی انسان؛ اخلاق زیستی؛ حقوق بشر 11 46 http://ijmedicallaw.ir/browse.php?a_code=A-10-1-35&slc_lang=fa&sid=1 Mahmoud Abbasi محمود عباسی dr.abbasi@sbmu.ac.ir 10031947532846005192 10031947532846005192 Yes رییس مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و مدیر گروه حقوق پزشکی