دوره 16، شماره 57 - ( 1-1401 )                   جلد 16 شماره 57 صفحات 540-525 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Alishahi Ghalehjoughi A, Jokar S M, Raees Al-Sadati Z. Criminalizing Dog-Walking in Public Spaces: From Islamic Jurisprudence Analysis to Legal Lacuna (Mapping an Approach to Health Risks). MLJ. 2022; 16 (57) :525-540
URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1301-fa.html
علیشاهی قلعه‌جوقی ابوالفضل، جوکار سیدمهدی، رئیس‌الساداتی زهرا. جرم‌انگاری سگ‌گردانی در معابر عمومی از واکاوی در فقه تا خلأ قانونی (با رویکردی به مخاطرات پزشکی). مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی. 1401; 16 (57) :540-525

URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1301-fa.html


1- گروه الهیات، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
2- گروه الهیات، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
چکیده:  
زمینه و هدف: یکی از مهم‌ترین چالش‌های اجتماعی و حقوقی در جامعه، سگ‌گردانی در تمام گونه‏های آن است. در مصادر فقهی و در قوانین موضوعه، هیچ تصریحی درباره ممنوعیت یا جواز این پدیده وجود ندارد و همین مسأله، موجب سلیقه‏ای عمل‌کردن ضابطان قضایی شده است. وجود خلأ قانونی در این مسأله موجب شده تا حاملان سگ‏ها در اماکن مسکونی، معابر عمومی و برخی حامیان این‌گونه افعال، به سبب نبود قانونی متقن، با استناد به اصل قانونی‌بودن جرم و مجازات، نه‌تنها چنین کاری را جرم ندانند، بلکه در مواجهه با مأموران نظم و امنیت، از هرگونه برخورد و اعمال قانونی، به عنوان تضییع‌کننده حق شهروندی یاد می‏کنند. از این رو ضروری است ضمن بررسی فقهی مسأله، درباره این موضوع جرم‌شناسی اصولی صورت گیرد تا در پرتو آن بتوان گامی در برطرف‌کردن خلأ قانونی برداشت.
روش: پژوهش پیش رو با روش توصیفی ـ تحلیلی و نیز بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای به نگارش درآمده است.
ملاحظات اخلاقی: در تمام مراحل نگارش پژوهش حاضر، ضمن رعایت اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.
یافته‌ها: با دستمایه قراردادن برخی عمومات و اطلاقات ادله فقهی مرتبط و همچنین مستفاد از مواد 618 قانون تعزیرات و 522 و 523 قانون مجازات اسلامی، می‌توان گفت که اولاً گرداندن سگ در انظار عمومی فاقد وجاهت شرعی است؛ ثانیاً با توجه به وجود مخاطرات پزشکی، حَسب قانون، قابلیت پیگرد و مجازات دارد.
نتیجه‌گیری: با توجه به مخاطرات پزشکی سگ‌گردانی و مذمت هم‌زیستی با آن در روایات و نیز خلأ قانونی موجود در مسأله، ضمن پیشنهاد به جرم‌انگاری سگ‌گردانی و برخورد با مرتکبان برای تصویب قانونی منع سگ‌گردانی در فضای عمومی جامعه پیشنهادهایی در این نوشتار ارائه شده است.
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1399/11/10 | پذیرش: 1400/5/1

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Medical Law Journal

Designed & Developed by : Yektaweb