دوره 16، شماره 57 - ( 1-1401 )                   جلد 16 شماره 57 صفحات 35-19 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Jamshidi Moghaddam S, Mohaghegh Damad S M. The Customary Implied Condition of Safety Obligation in Medical Contracts. MLJ. 2022; 16 (57) :19-35
URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1413-fa.html
جمشیدی مقدم شهاب، محقق داماد سیدمصطفی. شرط ضمنی عرفی تعهد ایمنی در قراردادهای پزشکی. مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی. 1401; 16 (57) :35-19

URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1413-fa.html


1- گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
چکیده:  
زمینه و هدف: تعهد ایمنی پزشک و بیمارستان در مقابل بیمار امری پذیرفته شده است. به­ گونه‌ای که قوانین و آئین‌نامه‌ها و دستورالعمل­ های متعددی در این زمینه وضع گردیده، لیکن منابع تعهد ایمنی در این نوع قراردادها محصور در قواعد موضوعه نیست و عرف و قواعد عرفی مستقل از سایر عوامل و به ­عنوان یکی از منابع طراز اول حقوق قرارادها سبب شکل گیری تعهد ایمنی در قراردادهای منعقده میان پزشک و بیمار خواهد شد، به­ گونه­ ای که نقض این تعهد را، سبب ایجاد مسولیت مدنی می ­داند. در این نوشتار برآنیم که توضیح دهیم قواعد عرفی چگونه به شکل ­گیری تعهد ایمنی در قراردادهای پزشکی می­ انجامد و مبانی حقوقی آن کدامند.
روش: این مقاله به صورت توصیفی - تحلیلی با بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای به رشته تحریر درآمده است.
ملاحظات اخلاقی: این پژوهش با رعایت اصول اخلاقی و امانتداری انجام پذیرفته است.
یافته‌ها: دادگاه رسیدگی­ کننده به نقض تعهد ایمنی پزشک در مقابل بیمار می‌تواند با استناد به قواعد عرفی، در پرتو برخی مواد قانون مدنی نظیر مواد 220 و 356 رأی به جبران خسارت وارده به بیمار را صادر نماید.
نتیجه‌گیری: یکی از تعهدات پذیرفته شده در روابط قراردادی تعهد ایمنی است. با این وصف که در اجرای قرارداد باید به­ گونه­ای رفتار شود، که به جان یا مال طرف قرارداد آسیبی نرسد در غیر این صورت نقض عهد صورت گرفته و مسئولیت مدنی به بار خواهد آمد. برای ایجاد تعهد ایمنی در قراردادهای پزشکی منابعی نظیر قانون، مفاد قرارداد و عرف معرفی گردیده. در این میان عرف از اهمیت بسزایی برخوردار است به این دلیل که عموماً در قراردادهای پزشکی طرفین توجهی به تعهد ایمنی ندارند و ذکری از آن بعمل نمی‌آورند. در این حالت و در مواردی که قوانین موضوعه راهکاری ارائه نکرده باشند، عرف به ­عنوان تنها منبع، ضمن ایجاد تعهد ایمنی در این نوع قراردادها، پزشک و بیمارستان نقض ­کننده تعهد ایمنی را ملزم به جبران خسارت زیان­دیده خواهد کرد. این تأثیرگذاری عرف، مستند به مبانی مستنبط از قوانین موضوعه، نظیر مواد 220 و 356 قانون مدنی است که در خلال بحث تشریح خواهد شد.
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1400/4/28 | پذیرش: 1400/11/19

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Medical Law Journal

Designed & Developed by : Yektaweb