دوره 19، شماره 60 - ( 1-1404 )                   جلد 19 شماره 60 صفحات 860-847 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Hashemi F A, Golkhandan S, Qayyumzadeh M. Jurisprudential and Legal Analysis of the Criminal Liability of Overweight Patients with Regard to the Expediency Perspective. MLJ 2025; 19 (60) :847-860
URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1913-fa.html
هاشمی فاطمه‌السادات، گلخندان سمیرا، قیوم‌زاده محمود. تحلیل فقهی و حقوقی بر مسئولیت کیفری بیماران بدن‌نما با توجه به دیدگاه مصلحت‌شناسی. مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی. 1404; 19 (60) :847-860

URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1913-fa.html


1- گروه حقوق، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران.،
2- گروه حقوق، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران.
3- گروه معارف و حقوق، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران.،
چکیده:  
زمینه و هدف: بیماری بدن‌نمایی نوعی اختلال روانی محسوب می‌شود که فرد بیمار اعضای شخصی بدن خود را برای عموم به نمایش می‌گذارد و از این اقدام لذت می‌برد. این عمل برخلاف عرف و اخلاق بوده و به ارزش‌های اجتماعی زیان وارد می‌نماید.
روش: در این پژوهش با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی دیدگاه‌های فقهی مصلحت‌شناسی و همچنین حقوقی در خصوص موضوع پژوهش بیان شده و بر اساس آن، پیشنهاد اصلاح قوانین در این حوزه ارائه ‌شده است.
ملاحظات اخلاقی: در تمامی مراحل نگارش، مطابق با اصول تحقیق عمل گردید.
یافته‌ها: در خصوص لزوم اعمال مجازات بر این افراد و کیفیت آن، اختلاف ‌نظر فراوان وجود دارد. برخی از حقوقدانان معتقد به مجازات این بیماران می‌باشند و برخی دیگر این افراد را مستحق معافیت از مجازات می‌دانند. به عقیده موافقان، این افراد دارای قوه تمییز بوده و می‌بایست بر آنان حد اعمال گردد. مخالفان معتقدند که این عمل غیر ارادی بوده و در شمول موارد معافیت از مسئولیت کیفری قرار دارد. هدف این پژوهش بررسی فقهی و حقوقی مسئولیت کیفری این بیماران، با تمرکز بر مباحث مصلحت‌شناسانه می‌باشد.
نتیجه‌گیری: نتیجه نهایی اینکه برخلاف دیدگاه‌های حقوق غربی و همچنین دیدگاه برخی علمای اهل سنت، بیماری عورت‌نمایی با وجود تلقی‌شدن به عنوان نوعی بیماری روانی، موجب زوال قوه تمییز نشده و با عمیق‌نمودن خلأهای روحی، موجب لذت‌بردن فرد بیمار از این اقدام می‌گردد. بنابراین عدم ‌تشخیص کراهت این عمل توسط بیمار به معنای زوال قوه تمییز نبوده و عناصر شاکله جرم برای آن متصور است، لذا می‌بایست بر وی مجازات اعمال گردد. حسب نظر برخی فقهای اهل سنت و همچنین نظر مصلحت‌شناسی، این افراد می‌بایست در تبعید به سر برده تا جامعه از تجاوز روانی آن‌ها در امان باشد و اگر در دوران تبعید چنین اقدامی انجام دهند، مجازات بر آن‌ها وارد است. با این‌ حال حبس در آسایشگاه روانی برای این بیماران به صلاح نمی‌باشد.
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1403/8/13 | پذیرش: 1403/12/9

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 CC BY-NC 4.0 | Medical Law Journal

Designed & Developed by : Yektaweb