دوره 19، شماره 60 - ( 1-1404 )
جلد 19 شماره 60 صفحات 782-770 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Sheikhbagloo N, Mashayekhi V R, Karimi V. Crimical Responsibility of Individuals with Willpower Disorders in Harming the Fetus. MLJ 2025; 19 (60) :770-782
URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1924-fa.html
URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1924-fa.html
شیخبگلو نادره، مشایخی وحیدرضا، کریمی وحید. مسئولیت کیفری اشخاص دارای اختلال اراده در آسیب به جنین. مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی. 1404; 19 (60) :770-782
نادره شیخبگلو1 
، وحیدرضا مشایخی2 ، وحید کریمی*3 
، وحیدرضا مشایخی2 ، وحید کریمی*3
1- گروه حقوق، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران.،
2- گروه حقوق، واحد هشترود، دانشگاه آزاد اسلامی، هشترود، ایران.،
3- گروه حقوق، واحد ورامین، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران.
2- گروه حقوق، واحد هشترود، دانشگاه آزاد اسلامی، هشترود، ایران.،
3- گروه حقوق، واحد ورامین، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران.
چکیده:
زمینه و هدف: ممکن است اشخاصی که به نحوی به مشکلات روحی دچار میباشند، نسبت به رابطه عاطفی با شریک جنسی خود اقدام نمایند. شدت هیجان در این اشخاص به نحوی است که محتملاً در اوج لذت، به شریک خود آسیب وارد نموده و در صورت بارداری زن، احتمال سقط جنین وجود دارد. در این پژوهش هدف آن است که مسئولیت حقوقی این نوع رفتار غیر ارادی مورد مطالعه قرار گیرد.
روش: روش پژوهش به صورت تحلیلی ـ توصیفی و ابزار جمعآوری اطلاعات فیشبرداری میباشد.
ملاحظات اخلاقی: در نگاشت این پژوهش تمامی مسائل اخلاقی مرتبط با روش تحقیق رعایت گردید.
یافتهها: فقدان اراده و ارتکاب افعال به صورت ناخودآگاه، به موجب ماده 149 قانون مجازات اسلامی، مستوجب مجازات نخواهد بود، اما اگر در لحظه هوشیاری به عاقبت این عمل آگاه بوده و نسبت به برقراری رابطه اقدام نماید، تصمیم اصلی در زمان هوشیاری اتخاذ گردیده است.
نتیجهگیری: چنین نتیجه شد که اگر در حالت هوشیاری تصمیمی اتخاذ گردد که به دوران فقدان تمییز، اراده، اختیار و عقل مرتبط باشد، این مهم نمیتواند موجب برخورداری از مزایای ماده 149 مجازات اسلامیگردد. این مهم در تفسیر موسع مواد 153 و 154 مشهود میباشد. بنابراین اختلال اراده در لحظه برقراری رابطه عاطفی نمیتواند عاملی برای رفع مجازات محسوب گردد. از دیدگاه حقوق مدنی نیز مسئولیت مدنی مرتکب به قوت خود پابرجا بوده و امکان انتساب آن به عاقله وجود ندارد، لذا حتی به فرض زائلشدن عناصر مخدوشکننده مسئولیت کیفری، بازهم مسئولیت جبران خسارت به قوت خود باقی خواهد ماند.
روش: روش پژوهش به صورت تحلیلی ـ توصیفی و ابزار جمعآوری اطلاعات فیشبرداری میباشد.
ملاحظات اخلاقی: در نگاشت این پژوهش تمامی مسائل اخلاقی مرتبط با روش تحقیق رعایت گردید.
یافتهها: فقدان اراده و ارتکاب افعال به صورت ناخودآگاه، به موجب ماده 149 قانون مجازات اسلامی، مستوجب مجازات نخواهد بود، اما اگر در لحظه هوشیاری به عاقبت این عمل آگاه بوده و نسبت به برقراری رابطه اقدام نماید، تصمیم اصلی در زمان هوشیاری اتخاذ گردیده است.
نتیجهگیری: چنین نتیجه شد که اگر در حالت هوشیاری تصمیمی اتخاذ گردد که به دوران فقدان تمییز، اراده، اختیار و عقل مرتبط باشد، این مهم نمیتواند موجب برخورداری از مزایای ماده 149 مجازات اسلامیگردد. این مهم در تفسیر موسع مواد 153 و 154 مشهود میباشد. بنابراین اختلال اراده در لحظه برقراری رابطه عاطفی نمیتواند عاملی برای رفع مجازات محسوب گردد. از دیدگاه حقوق مدنی نیز مسئولیت مدنی مرتکب به قوت خود پابرجا بوده و امکان انتساب آن به عاقله وجود ندارد، لذا حتی به فرض زائلشدن عناصر مخدوشکننده مسئولیت کیفری، بازهم مسئولیت جبران خسارت به قوت خود باقی خواهد ماند.
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1403/11/4 | پذیرش: 1404/4/9
دریافت: 1403/11/4 | پذیرش: 1404/4/9
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
