دوره 20، شماره 61 - ( 1-1405 )
جلد 20 شماره 61 صفحات 180-167 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Samizadeh Liafouiee M H, Dashti M T, Ebrahimian H. Evaluating the Approcah of the Iranian Legal System toward the Application of E-Governance in Medical and Healthcare Affairs. MLJ 2026; 20 (61) :167-180
URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1809-fa.html
URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1809-fa.html
سمیعزاده لیافوئی محمدحسن، دشتی محمدتقی، ابراهیمیان حجتاله. ارزیابی رویکرد نظام حقوقی ایران نسبت به کاربرد حکمرانی الکترونیکی
در امور پزشکی و بهداشتی. مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی. 1405; 20 (61) :167-180
1- گروه حقوق عمومی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.، ش
2- گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه امام باقر (ع)، تهران، ایران.
3- گروه حقوق عمومی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. 2. گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه امام باقر (ع)، تهران، ایران.،
2- گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه امام باقر (ع)، تهران، ایران.
3- گروه حقوق عمومی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. 2. گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه امام باقر (ع)، تهران، ایران.،
چکیده:
زمینه و هدف: بخش پزشکی و بهداشتی از عمدهترین بخشهایی است که در طول دهههای اخیر، مباحث مربوط به حکمرانی الکترونیکی در ارتباط با آن مطرح شده است. این موضوع به ویژه برای کشورهای در حال توسعه که سطح دسترسی عمومی به امکانات و تأسیسات پزشکی بسیار ناهمگون توزیع شده است، به عنوان یک مزیت عمده مورد نظر میباشد.
روش: روش تحقیق حاضر یک روش توصیفی ـ تحلیلی است و شیوه گردآوری اطلاعات نیز به صورت کتابخانهای است.
ملاحظات اخلاقی: این مقاله کاملاً بر اساس اصول اخلاقی، از جمله اصل امانتداری، صداقت و رعایت حقوق دیگران به رشته تحریر درآمده است.
یافتهها: نکتهای که بایستی بدان توجه نمود، آن است که کاربرد حکمرانی الکترونیکی در امور پزشکی و بهداشتی در نظام حقوقی ایران نیز هم به موجب الزامات کلی که در قانون اساسی و سیاستهای کلی نظام و هم به موجب الزامات خاصی که در آییننامهها دستورالعملهای وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی دیده میشود، پیشبینی شده است. با این حال، تردیدهایی در ارتباط با به کارگیری حکمرانی الکترونیکی در امور پزشکی و بهداشتی نیز مطرح شدهاند. برای نمونه میتوان به امکان دسترسی غیر مجاز به دادههای بیماران، ضعف آموزشهای لازم برای دسترسی عموم و عدم همکاری کادر درمان اشاره نمود.
نتیجهگیری: پس از بررسیهای صورتگرفته، این نتیجه حاصل شد که رویکرد نظام حقوقی نسبت به کاربرد حکمرانی الکترونیکی در امور پزشکی و بهداشتی، در قالب دو دسته الزامات تقنینی و اجرایی قابل تحقق است. در دسته الزامات تقنینی میتوان به سه دسته قانون اساسی، سیاستهای کلی نظام و قوانین عادی مرتبط با وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی اشاره نمود. در حوزه الزامات اجرایی نیز میتوان به الزاماتی همچون خودتنظیمی در امور پزشکی و دارویی، حفظ اسرار بیماران از طریق سامانههای الکترونیکی حوزه درمان و... اشاره نمود. با این حال، همچنان یک ضعف عمده، عدم قانون خاص در حوزه کاربرد حکمرانی الکترونیکی در امور پزشکی و بهداشتی است.
روش: روش تحقیق حاضر یک روش توصیفی ـ تحلیلی است و شیوه گردآوری اطلاعات نیز به صورت کتابخانهای است.
ملاحظات اخلاقی: این مقاله کاملاً بر اساس اصول اخلاقی، از جمله اصل امانتداری، صداقت و رعایت حقوق دیگران به رشته تحریر درآمده است.
یافتهها: نکتهای که بایستی بدان توجه نمود، آن است که کاربرد حکمرانی الکترونیکی در امور پزشکی و بهداشتی در نظام حقوقی ایران نیز هم به موجب الزامات کلی که در قانون اساسی و سیاستهای کلی نظام و هم به موجب الزامات خاصی که در آییننامهها دستورالعملهای وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی دیده میشود، پیشبینی شده است. با این حال، تردیدهایی در ارتباط با به کارگیری حکمرانی الکترونیکی در امور پزشکی و بهداشتی نیز مطرح شدهاند. برای نمونه میتوان به امکان دسترسی غیر مجاز به دادههای بیماران، ضعف آموزشهای لازم برای دسترسی عموم و عدم همکاری کادر درمان اشاره نمود.
نتیجهگیری: پس از بررسیهای صورتگرفته، این نتیجه حاصل شد که رویکرد نظام حقوقی نسبت به کاربرد حکمرانی الکترونیکی در امور پزشکی و بهداشتی، در قالب دو دسته الزامات تقنینی و اجرایی قابل تحقق است. در دسته الزامات تقنینی میتوان به سه دسته قانون اساسی، سیاستهای کلی نظام و قوانین عادی مرتبط با وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی اشاره نمود. در حوزه الزامات اجرایی نیز میتوان به الزاماتی همچون خودتنظیمی در امور پزشکی و دارویی، حفظ اسرار بیماران از طریق سامانههای الکترونیکی حوزه درمان و... اشاره نمود. با این حال، همچنان یک ضعف عمده، عدم قانون خاص در حوزه کاربرد حکمرانی الکترونیکی در امور پزشکی و بهداشتی است.
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1403/2/14 | پذیرش: 1404/4/6
دریافت: 1403/2/14 | پذیرش: 1404/4/6
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
