دوره 19، شماره 60 - ( 1-1404 )                   جلد 19 شماره 60 صفحات 832-812 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Attarieh S, Attarieh M A, Kalantary Daroonkola K, Saadeghi A. Evaluating the Liability of Physicians under the Scope of Differentiating the Concepts of Non-Criminal Fault or Error and Fault. MLJ 2025; 19 (60) :812-832
URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1904-fa.html
عطاریه سارا، عطاریه محمدعلی، کلانتری درونکلا کیومرث، صادقی آزاده. ارزیابی مسئولیت پزشک در پرتو بازشناسی مفاهیم قصور و تقصیر. مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی. 1404; 19 (60) :812-832

URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1904-fa.html


1- گروه حقوق جزا و جرم‌شناسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.،
2- گروه فقه و اصول، حوزه علمیه فیضیه، قم، ایران.،
چکیده:  
زمینه و هدف: رضایت و برائت در حوزه حقوق پزشکی، این تصور را ایجاد می‌کنند که بیمار از حمایت‌های قانونی محروم شده و پزشک مجاز به هرگونه اقدامی است. از سوی دیگر، برخی پزشکان ممکن است نگران باشند، حتی با وجود اخذ رضایت، همچنان با هر نوع خطا، ولو غیر قابل پیشگیری، به حبس محکوم می‌گردند. در پژوهش حاضر قصور، تقصیر، برائت و ارتباط آن‌ها با دیه، حبس و بار اثبات، مورد بررسی قرار می‌گیرد.
روش: این مطالعه با روش تحلیلی ـ توصیفی مطالعات اسنادی انجام شده است.
ملاحظات اخلاقی: پژوهش با رعایت اصول انسانی و اخلاق، از جمله «بی‌طرفی» تدوین شد، به علاوه مثال‌های پزشکی این پژوهش ممکن است دچار ایراداتی باشند که خارج از حیطه تخصص اینجانبان است. هدف، شرح مفاهیم قصور، تقصیر، اضطرار و تأثیر برائت بر مسئولیت است.
یافته‌ها: تبصره 1 ماده 495 قانون مجازات اسلامی به‌ طور ضمنی به تفاوت قصور و تقصیر اشاره می‌کند، به ‌علاوه به پزشکان اطمینان می‌دهد اگر حین عمل با عوارضی غیر منتظره مواجه شوند، در صورت رعایت استاندارد پزشکی، مسئولیتی نخواهند داشت. منتهی تعریفی از تفاوت قصور و تقصیر، ارتباط آن‌ها با اخذ برائت و میزان مسئولیت پزشک ارائه نشده است.
نتیجه گیری: با مطالعه تطبیقی مبانی فقهی شریعت اسلام، قوانین کشور فرانسه و قوانین ایران، استنباط می‌شود در حقوق ایران، خطاهای پزشکی به «قصور» و «تقصیر» تفکیک می‌شوند. رضایت و برائت دو امر مستقل هستند. رضایت به ‌معنی اذن بیمار به درمان است. برائت به‌ معنی ابرای پزشک از خطاهای غیر قابل اجتناب (نه‌ تقصیر) می‌باشد. اخذ برائت تأثیری در تغییر بار اثبات دعوا نداشته، ولی بر میزان مسئولیت پزشک مؤثر است. اشتباه پزشک در صورت اخذ برائت، ضمان‌آور نیست. بدون اخذ برائت، محکومیت به پرداخت دیه را در پی دارد، ولی موجب تعزیر (حبس یا جایگزین حبس) نمی‌باشد. در مقابل اگر خسارت برای پزشکان متعارف، قابل پیش‌بینی بود و با این وجود پزشک اقدام به آن رفتار کرد، مصداق تقصیر بوده و اخذ برائت نیز بی‌فایده است.

نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1403/6/29 | پذیرش: 1403/11/10

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 CC BY-NC 4.0 | Medical Law Journal

Designed & Developed by : Yektaweb