دوره 20، شماره 61 - ( 1-1405 )
جلد 20 شماره 61 صفحات 705-691 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Aghdastinat H R, Rafiee Moghadam A. The Necessity or Permissibility of Contracts for the Transfer of Human Organs from the Perspective of Medical Law and Islamic Jurisprudence. MLJ 2026; 20 (61) :691-705
URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1999-fa.html
URL: http://ijmedicallaw.ir/article-1-1999-fa.html
اقدسطینت حمیدرضا، رفیعی مقدم علی. لزوم یا جواز قراردادهای انتقال اعضای بدن از منظر حقوق پزشکی و فقه اسلامی. مجله علمی پژوهشی حقوق پزشکی. 1405; 20 (61) :691-705
1- گروه الهیات، دانشکده حقوق و الهیات، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.
2- گروه حقوق، دانشکده حقوق و الهیات، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.،
2- گروه حقوق، دانشکده حقوق و الهیات، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.،
چکیده:
زمینه و هدف: قانونگذار در ماده واحده قانون پیوند اعضای بیماران فوتشده یا بیمارانی که مرگ مغزی آنان مسلم است، مصوب 1379 پیوند اعضای بدن انسان را نسبت به اشخاص فوتشده و مرگ مغزی پذیرفته، لکن نسبت به قراردادهای راجع به انتقال اعضای بدن از اشخاص زنده حکم صریحی در قوانین مدون وجود ندارد.
روش: این تحقیق از نوع نظری بوده و روش آن به صورت توصیفی ـ تحلیلی با ابزار کتابخانهای میباشد.
ملاحظات اخلاقی: در تمام مراحل نگارش پژوهش حاضر، ضمن رعایت اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.
یافتهها: به نظر میرسد فارغ از نوع قراردادی که توجیهکننده ماهیت حقوقی این قراردادها باشد، به رغم اصل لزوم قراردادها، در این مورد خاص به جهت ارتباط مستقیم آن با تمامیت جسمانی شخص و رابطه تنگاتنگ آن با حقوق مربوط به شخصیت، بایستی چنین قراردادهایی را در زمره قرادادهای جایز طبقهبندی نمود.
نتیجهگیری: مادام که پیوند عضو از انسان زنده به دیگری صورت نپذیرفته، این قراردادها به هر شکل و با هر دلیل قابل فسخ، لکن پس از انجام عمل پیوند، عضو پیوندیافته در حکم تلفشده محسوب و نیز به دلیل کرامت و حرمت حقوق مربوط به شخصیت و تمامیت جسمانی دریافتکننده پیوند و نیز به استناد اصالهاللزوم نمیتوان قائل به حق فسخ چنین قراردادهایی شد.
روش: این تحقیق از نوع نظری بوده و روش آن به صورت توصیفی ـ تحلیلی با ابزار کتابخانهای میباشد.
ملاحظات اخلاقی: در تمام مراحل نگارش پژوهش حاضر، ضمن رعایت اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.
یافتهها: به نظر میرسد فارغ از نوع قراردادی که توجیهکننده ماهیت حقوقی این قراردادها باشد، به رغم اصل لزوم قراردادها، در این مورد خاص به جهت ارتباط مستقیم آن با تمامیت جسمانی شخص و رابطه تنگاتنگ آن با حقوق مربوط به شخصیت، بایستی چنین قراردادهایی را در زمره قرادادهای جایز طبقهبندی نمود.
نتیجهگیری: مادام که پیوند عضو از انسان زنده به دیگری صورت نپذیرفته، این قراردادها به هر شکل و با هر دلیل قابل فسخ، لکن پس از انجام عمل پیوند، عضو پیوندیافته در حکم تلفشده محسوب و نیز به دلیل کرامت و حرمت حقوق مربوط به شخصیت و تمامیت جسمانی دریافتکننده پیوند و نیز به استناد اصالهاللزوم نمیتوان قائل به حق فسخ چنین قراردادهایی شد.
واژههای کلیدی: پیوند اعضا، پیونددهنده زنده، اصل لزوم، قابلیت فسخ، حقوق مربوط به شخصیت، تمامیت جسمانی، کرامت انسانی
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1404/3/6 | پذیرش: 1404/7/3
دریافت: 1404/3/6 | پذیرش: 1404/7/3
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
